العربيةРусскийУкраїнська中文Tiếng ViệtNederlandsDeutschEspañolPortuguêsEnglishFrançais
Vertaling van het Franse artikel van Jacques Rouchaud
Aan mevrouw de Voorzitter van de Nationale Assemblee:
Mevrouw de Voorzitter,
Sta mij eerst toe mijn hoed voor u af te nemen.
Er was een zeker lef voor nodig – laten we zelfs zeggen een faraonisch aplomb – om te durven verklaren dat u niet „op kosten van de staat” leeft. Faraonisch, ja, het woord is niet toevallig gekozen: wanneer u de Nationale Assemblee binnenkomt, komt er een hele ceremonie op gang, een Egyptische vorst waardig. De bodes buigen, de microfoons gaan open, de zaal staat op, en alleen de wierookdragers en de muziek van Ramses ontbreken nog om het tafereel compleet te maken.
En toch zijn het in deze republikeinse pracht, die u heel natuurlijk lijkt te vinden, wel degelijk de Fransen die de rekening betalen.
Zij die leven van 1.500 euro per maand en de centen tellen in de supermarkt, terwijl u ontvangt:
– 7.637 euro basisvergoeding,
– 7.699 euro functievergoeding,
– 5.960 euro voor uw onkosten,
– 11.118 euro voor uw medewerkers,
– en 325 euro voor kinderopvang.
In totaal: 37.278 euro per maand aan inzetbare publieke middelen. Om nog maar te zwijgen van de ziektekostenverzekering, de trein, het vliegtuig, allemaal gratis uiteraard.
Maar nee, wees gerust, u leeft niet op kosten van de staat: u bent slechts aan het banketteren in zijn tentakels.
En dan is er uw beroemde zin over de erfenis die „uit de hemel zou vallen”.
Ach, wat is ze mooi, die salonpoëzie!
De Fransen die veertig jaar lang hun huis hebben afbetaald, cent voor cent hebben gespaard en tot hun laatste dag belasting hebben betaald, zullen de metafoor waarderen.
Voor hen valt er niets uit de hemel, mevrouw – behalve soms de regen – wanneer het dak lekt en er niet genoeg meer is om het te repareren.
U leeft in een wereld waar privileges zichzelf rechtvaardigen, waar politiek een beroep wordt, en waar het werk van anderen slechts een abstract begrip is.
Maar geloof me: in het echte land zien de Fransen het, begrijpen ze het en vergeten ze het niet. Nee, mevrouw Braun-Pivet, u leeft niet „op kosten van de staat”. U heerst erover – met al het ceremonieel, het bladgoud en de afstandelijkheid die daarbij horen.
Met mijn respectvol ontgoochelde groeten: een Fransman die nooit een rode loper heeft gehad, maar die weet wat verdienste is.
Dit bericht mag uiteraard gedeeld worden.
Mercidevoscommentaires