Vertaling van het Franse artikel van Jacques Rouchaud
Meer dan twintig. Meer dan twintig verklaarde kandidaten voor de presidentsverkiezingen, en volgens sommige tellingen zelfs 34. Meer dan twintig gezichten, meer dan twintig slogans, en toch één enkel liedje: “Stem op mij, ik ga alles veranderen.” Maar kijk waar ze vandaan komen.
Ze hebben de macht al gehad. Gabriel Attal en Édouard Philippe zijn premier geweest. Bruno Retailleau is minister van Binnenlandse Zaken geweest. François Hollande, president van de Republiek, denkt erover terug te keren. Ze hadden de sleutels, de ministeries, de begrotingen. Wat hebben ze ermee gedaan? De schuld is gestegen, de openbare diensten zijn ingestort, jongeren slaan maaltijden over, gepensioneerden tellen hun euro’s. De laatste sluitende staatsbegroting dateert van 1974. Geen van hen heeft die hersteld.
Ze zijn al aan de stembus mislukt. Jean-Luc Mélenchon is aan zijn vierde poging toe. Marine Le Pen was kandidaat in 2012, 2017 en 2022, en het hof van beroep van Parijs heeft haar in de zaak van de parlementaire medewerkers veroordeeld tot drie jaar gevangenisstraf, waarvan één jaar onvoorwaardelijk onder elektronisch toezicht. Fabien Roussel komt terug na een eerste mislukte poging in 2022. Nathalie Arthaud stelt zich voor de vierde keer kandidaat sinds 2012, na 0,56% in 2022. Gisteren verslagen, komen ze vandaag terug in hetzelfde opnieuw gestreken pak.
Het grote theater van de meetings
Kijk naar hen. Édouard Philippe vulde de Adidas Arena in Parijs voor zijn eerste grote meeting. Raphaël Glucksmann hield in de Docks d’Aubervilliers een grote bijeenkomst die eruitzag als een presidentiële meeting. Gabriel Attal beloofde een “krachtsvertoon” in Lyon. Bruno Retailleau zwoer op zijn eerste grote meeting “tot het einde” te gaan. Marine Le Pen lanceerde haar campagne in de Sarthe ondanks haar veroordeling. François Ruffin veranderde zijn meeting zelfs in een “sollicitatiegesprek” met het publiek.
Overal hetzelfde decor: de muziek die aanzwelt, de vlaggen die bij de ingang worden uitgedeeld, de zorgvuldig gekozen gezichten op de eerste rij voor de camera, de voorbereide slagzin voor het journaal van 20 uur. Dan gaan de lichten uit, de bussen vertrekken, en de Fransman gaat naar huis met dezelfde rekeningen. Men praat niet met u, men ensceneert u. Men luistert niet naar u, men lokt u.
“De Grondwet veranderen”? Ja, om dezelfde macht te behouden
Sommigen beloven u aan de Grondwet te raken. Mélenchon wil een grondwetgevende vergadering voor een Zesde Republiek. Marine Le Pen wil er de nationale voorkeur in opnemen. Bruno Retailleau wil een diepgaande grondwetshervorming die aan een referendum wordt voorgelegd.
Maar kijk goed: ieder verandert een paar woorden, en niemand verandert de logica. Altijd een president die van bovenaf wordt gekozen, altijd partijen, altijd beroepspolitici die van het ene mandaat naar het andere gaan. De Grondwet krijgt een nieuw laagje vernis, de macht blijft in dezelfde handen. Ze zeggen hetzelfde met andere woorden, alleen om u te laten stemmen.
De nieuwe kandidaat: de demosciocratie, op zijn Servisch
Een paar dagen geleden heeft Servië laten zien dat er een andere weg bestaat. Zonder partij, zonder leider, zonder steun van de media heeft de Studentenlijst de parlementsverkiezingen gewonnen, met ongeveer 140 van de 250 zetels, en een einde gemaakt aan veertien jaar heerschappij. Hoe? Vergaderingen in elke faculteit, daarna meer dan honderd buurtvergaderingen in het hele land. Het volk heeft zichzelf georganiseerd, en het heeft gewonnen.
Dat is precies wat de demosciocratie voorstelt. Haar kandidaat is geen man: het zijn twee Kamers.
- De Kamer van het Volk: gewone burgers, aangewezen in elk territorium. De student, de arbeidster, de gepensioneerde, de werkloze.
- De Kamer van de Corporaties: de beroepen en activiteiten. De boer, de ambachtsman, de verpleegster, de ondernemer, de leraar.
Samen 720 Fransen van 14 tot 100 jaar, die hun beroep en hun salaris behouden, twee jaar zitting hebben en dan weer vertrekken, zonder privilege of carrière. Ze steunen op 352 territoria en 7.040 districten: de macht vertrekt van onderaf, niet vanuit het Élysée. En niets wordt opgelegd: alles wordt beslist bij referendum.
Dit model is niet voorbehouden aan Frankrijk: de demosciocratie past zich aan elk land aan, aan zijn bevolking en zijn geografie, met dezelfde principes.
Nu is het aan u
Meer dan twintig kandidaten vragen om uw stem. De demosciocratie vraagt om uw plaats. Scholieren, studenten, werknemers, gepensioneerden, boeren, ambachtslieden: laten we samen de Kamer van het Volk en de Kamer van de Corporaties vormen. Wat de Servische jeugd heeft gedaan, kan Frankrijk ook doen.
Ik heb geen partij. Ik werk voor geen enkele kandidaat. Ik werk voor hen die men tussen twee verkiezingen vergeet.
Om lid te worden van de twee Kamers: jacques.rouchaud@me.com
VRIJHEID — GELIJKHEID — WAARHEID
Dank u voor uw reacties
Mercidevoscommentaires