Vertaling van het Franse artikel van Jacques Rouchaud
Hallo aan alle Fransen.
Overal, van de top van de Staat tot het kleinste gemeentehuis, hebben onze bestuurders nog maar één idee in hun hoofd: alles leiden, alles controleren, alles in onze plaats beslissen. Deze centralisatie op alle niveaus is de bron van onze kwalen.
Dit alles komt voort uit de zwakte van de mens. Zijn egoisme, zijn luiheid en zijn blik die niet verder reikt dan het puntje van zijn neus. Wie een klein stukje macht heeft, in een ministerie, een agentschap, een gemeentehuis of een kantoor, denkt alleen aan zichzelf: zijn functie, zijn comfort, zijn budget. Hij doet het werk niet meer zelf, hij laat het doen. En altijd moet degene die iets vraagt – de burger, de patiënt, de gebruiker – alles zelf doen: rondlopen, invullen, bewijzen, wachten, opnieuw beginnen.
De gezondheidszorg is het perfecte voorbeeld. De regionale gezondheidsagentschappen (ARS) zijn administraties die ver van de patiënten zitten. Zij beslissen in plaats van de zorgverleners waar, hoe en met wie er moet worden verzorgd. Hun oplossing voor de medische woestijnen: met ons belastinggeld gezondheidscentra oprichten, waarin artsen in loondienst werken, werknemers van de administratie, in plaats van vrije en onafhankelijke artsen te steunen.
Wie betaalt? Wij, de belastingbetalers, twee keer: een keer via onze belastingen om deze centra te bouwen en te laten draaien, en een keer via onze premies. Wie verliest erbij? De patiënt, die zijn arts niet meer echt kiest, en de vrije arts, die wordt ontmoedigd in plaats van geholpen om zich te vestigen. Een vrije arts legt verantwoording af aan zijn patiënten. Een arts in loondienst legt verantwoording af aan zijn hiërarchie.
En het houdt niet op bij de gezondheidszorg. Vandaag wil elk kiesdistrict, elk gemeentehuis, elk intergemeentelijk samenwerkingsverband alles regelen: de economie, de huisvesting, de cultuur, het onderwijs, en zelfs de mens. Men stapelt administraties, agentschappen, commissies en gekozenen op elkaar. Iedereen wil zijn deel van de macht en zijn budget, en niemand is ergens verantwoordelijk voor.
De waanzin van het „super”: superregio’s, supersteden, supercentralisatie. In 2015 heeft men onze 22 regio’s samengevoegd tot 13 grote regio’s, zonder de inwoners om hun mening te vragen. Men heeft reusachtige metropolen gecreëerd, zoals Grand Paris. Allemaal in naam van de efficiëntie, maar het enige resultaat is dat de macht in handen van enkele gekozenen wordt geconcentreerd. De voorzitter van een superregio of een supermetropool wordt de baas aan boord. Hij beslist alleen, of bijna alleen, voor miljoenen mensen: Île-de-France alleen al vertegenwoordigt bijna 20 % van de bevolking van het land. Hij is een absolute koning van de moderne tijd, steeds verder verwijderd van de werkelijkheid van ieder van ons.
Zelfs onze schermen zijn gesloten loketten geworden. De programma’s en websites van regeringen, banken, ziekenhuizen, sociale diensten en alle administraties, publiek of privé, zijn ontworpen voor degenen die ze bestellen, nooit voor degenen die ze moeten gebruiken. Niemand heeft aan de gebruiker gedacht. Hij moet alles zelf doen: accounts aanmaken, wachtwoorden onthouden, papieren scannen, eindeloze formulieren invullen, opnieuw beginnen als alles vastloopt. Het werk dat gisteren de werknemers deden, wordt afgewenteld op de burger, vaak oud, alleen en zonder iemand die hem helpt. Men noemt dat modernisering. Het is vooral een manier om ons gratis te laten werken.
De demosciocratie zegt het tegendeel.
- Het territorium beslist wat het nodig heeft, op basis van de behoeften die zijn 20 districten doorgeven. Het beslist niet in de plaats van de mensen (artikel 1.6).
- De corporaties, waaronder die van de artsen en zorgverleners, zijn in elke Territoriumraad op gelijke voet met het volk vertegenwoordigd. Zij weten hoe men moet verzorgen, niet een regionaal kantoor (artikel 3.1).
- De Regio wordt nooit een politiek niveau boven het territorium. Zij is slechts een schakel voor coördinatie. De macht blijft in de 352 territoria en wordt collectief uitgeoefend door Raden van 40 leden, en nooit door één enkele gekozene (artikelen 1.7 en 7.5).
- Een lichte administratie: elk orgaan dat een andere structuur dupliceert of nergens meer toe dient, wordt afgeschaft (artikel 8.3).
- Het digitale staat ten dienste van de burger. Het moet de nutteloze formaliteiten voor burgers en bedrijven aanzienlijk verminderen, en ze niet vermenigvuldigen (artikelen 8.4 en 12.3).
De administratie is een instrument ten dienste van de bevolking, en geen organisatie die bedoeld is om haar eigen voortbestaan te verzekeren.
Laten we stoppen met betalen voor administraties die over ons heersen. Laten we de macht teruggeven aan de burgers en de beroepen, territorium per territorium.
LEVE DE DEMOSCIOCRATIE!
Bedankt voor uw reacties
Mercidevoscommentaires