Macron kunnen ze niet meer naar voren schuiven. Dus zoeken ze een beschermeling, hetzelfde programma met een ander gezicht. Hun methode: angst voor het RN en voor LFI. Hun doel: de macht houden — en vooral aan de rechter ontsnappen. Hier is het dossier.

Stuk nr. 1: operatie opvolging
Alles gebeurt op klaarlichte dag, en niemand verbergt het. Gabriel Attal, kandidaat van Renaissance, heeft een „verbindingscomité » tussen de macronistische partijen opgericht om in 2027 één enkele kandidatuur te garanderen. Édouard Philippe, kandidaat sinds september 2024, heeft zijn eigen „politiek comité » opgezet met steun uit Renaissance en van rechts, en stelt een „comité voor daarna » voor. Attal, Retailleau en Lisnard zeggen akkoord te gaan met voorverkiezingen om een gezamenlijke kandidaat „van rechts en het centrum » aan te wijzen. De namen veranderen, het recept blijft hetzelfde: één beschermeling, gekozen door de clan, zodat er niets verandert.
Stuk nr. 2: angst als programma
Hun argument is geen balans — die is onverdedigbaar. Hun argument is angst: „stem op onze beschermeling, anders wordt het Bardella of Mélenchon ». Attal zegt het zelf: er is één kandidatuur nodig „om een tweede ronde tussen het RN en LFI te vermijden ». Met andere woorden: we hebben u niets te bieden, maar wees bang voor de anderen. Dit is geen verkiezing meer, dit is chantage.
Stuk nr. 3: de vervalste rekeningen
Hollande, Macron: dezelfde methode met de rekeningen van Frankrijk. In juni 2017 hekelde het Rekenhof de onoprechtheid van de begroting die Hollande naliet, met miljarden aan onderbegrote uitgaven. Onder Macron hetzelfde, maar erger: de begroting 2024 voorzag een tekort van 4,4 % van het bbp — het werd 6,1 %. Zo’n 50 miljard ontsporing in enkele maanden. Het rapport van de Senaat wijst met naam de verantwoordelijkheid aan van Bruno Le Maire, Élisabeth Borne, Gabriel Attal en Emmanuel Macron, en spreekt van „budgettaire onverantwoordelijkheid », „dubbele taal » en „misleiding ». De senatoren onthulden dat de ambtenaren van Bercy de ministers hadden gewaarschuwd — die het parlement lieten stemmen over vertekende cijfers. De Senaat spreekt van een „problematisch achterhouden van informatie ». In een bedrijf leidt het verbergen van de echte cijfers voor de aandeelhouders tot de rechtbank. In de Macronie leidt het tot de presidentiële campagne.
Stuk nr. 4: de schandalen die ze willen doen vergeten
Waarom willen ze zo graag aan de macht blijven? Omdat ze weten wat er gebeurt met wie de macht verliest: Nicolas Sarkozy werd berecht en veroordeeld. Ze willen vermijden dat ze, net als de politici voor hen, voor de rechter worden gebracht. En in het macronistische huis ontbreekt het niet aan dossiers:
- Alexandre Benalla, de vertrouweling van het Élysée: veroordeeld tot drie jaar cel, waarvan één effectief, bevestigd in hoger beroep.
- Jean-Paul Delevoye, hoge commissaris voor de pensioenen: veroordeeld tot vier maanden voorwaardelijk en 15.000 € boete omdat hij „vergeten » was zijn mandaten op te geven.
- Alexis Kohler, acht jaar lang de rechterhand van Macron: als „bijgestane getuige » aangemerkt voor „ongeoorloofde beïnvloeding » in het MSC-dossier, de rederij die verbonden is met zijn familie.
- Richard Ferrand, trouwste der trouwen: in 2019 in staat van beschuldiging gesteld voor onwettige belangenneming. De zaak doofde uit zonder proces — en vandaag zetelt hij in de Constitutionele Raad.
Iedereen is onschuldig tot het tegendeel bewezen is. Maar één ding is zeker: zolang de clan het Élysée in handen heeft, benoemt hij in de hoogste functies en beschermt hij zichzelf. De macht verliezen is het schild verliezen.
Stuk nr. 5: en ondertussen dekken ze zich in
Terwijl de Fransen de broekriem moeten aanhalen, voorziet de begroting 2027 al 2,3 miljoen euro voor de kantoren van de toekomstige oud-president: huurcontract van zes jaar, beveiliging, inrichting. Wie een schuld van 3.595 miljard euro nalaat — 119 % van de rijkdom die in een jaar wordt geproduceerd — vertrekt met eer en middelen.
Het vonnis: de demosciocratie
In de demosciocratie is er geen beschermeling, geen kroonprins, geen clan om te beschermen. De vertegenwoordigers van het volk en van de beroepsgroepen worden in elk gebied voor twee jaar door loting aangewezen. De staatsbegroting is beperkt tot 300 miljard euro per jaar en wordt door beide Kamers gestemd: onmogelijk om de rekeningen te vervalsen. Niemand bereidt zijn opvolging voor, niemand verschuilt zich achter angst: de macht keert telkens terug naar het volk. En wie in de fout is gegaan, staat in voor zijn daden, zoals elke burger.
Als de demosciocratie er komt, is dat wat we zullen doen: wie heeft geregeerd, zal voor de rechter rekenschap afleggen, zoals elke andere burger.
Het is tijd om „genoeg » te zeggen, in Frankrijk en in elk land dat voor de demosciocratie kiest.
Vrijheid – Gelijkheid – Waarheid.
Dank voor uw reacties.
👉 demosciocracy.com
✉️ jacques.rouchaud@me.com
Merci de vos commentaires