Vertaling van het Franse artikel van Jacques Rouchaud
Ik heb het vanavond op televisie gehoord, op France 2: Christine Lagarde is weer in het nieuws.
Zij treedt op 7 februari 2027 af als president van de Europese Centrale Bank, bijna negen maanden voor het einde van haar mandaat. Ze zegt “de vrijheid om zich in te zetten” te willen. In september vond ze een kandidatuur voor het Élysée “helemaal geen goed idee”. Maar haar naam circuleert, en sommigen zien in haar al de redster van Frankrijk.
Laten we naar de feiten kijken.
De koning van de financiën: het resultaat is bekend
In 2017 kozen de Fransen Emmanuel Macron, voormalig beherend vennoot van de bank Rothschild en voormalig minister van Economie. Hij werd ons voorgesteld als de man die kon rekenen.
Eind 2016 bedroeg de staatsschuld ongeveer 2.190 miljard euro. Eind juni 2026 bereikt ze 3.595,5 miljard, ofwel 119 % van de rijkdom die in één jaar wordt geproduceerd. Dat is bijna 1.400 miljard meer in minder dan tien jaar. Covid en de energiecrisis hebben meegespeeld, dat klopt. Maar elke crisis werd op dezelfde manier betaald: op krediet.
De keizerin van de financiën: dezelfde school
Minister van Economie van 2007 tot 2011, directeur van het Internationaal Monetair Fonds van 2011 tot 2019, president van de ECB sinds 2019: weinig loopbanen zijn zo prestigieus. En toch steeg de schuld van Frankrijk tussen eind 2007 en eind 2011 van 64 % naar 85 % van de geproduceerde rijkdom, de crisis van 2008 inbegrepen.
Met de markten kunnen praten, betaalt de schuld niet af.
Welk resultaat valt te verwachten?
Een schuld is ook een inkomen voor wie uitleent. Volgens een missie met steun van de Franse Algemene Inspectie van Financiën zullen de kosten van de schuld stijgen van 78 miljard euro in 2026 tot bijna 125 miljard in 2030 als er niets verandert. Dat is elk jaar 47 miljard meer die onze ziekenhuizen, onze scholen en onze wegen nooit zullen zien.
De sleutels opnieuw aan die wereld geven, betekent de financiers blijven verzorgen en het risico nemen Frankrijk de genadeslag te geven.
Geen oplossing door toverkracht
In 2025 hebben onze overheden 1.714 miljard euro uitgegeven tegenover ongeveer 1.560 miljard aan inkomsten. Er ontbrak 152,5 miljard, ofwel ongeveer 418 miljoen euro die elke dag werd geleend. Bijna 9 van de 100 uitgegeven euro’s zijn geld dat we niet hebben.
Het hoofdpunt is eenvoudig. Er bestaat geen toverstaf. We moeten de uitgaven verlagen en het geld dat Frankrijk en zijn volk werkelijk produceren nauwkeurig gebruiken.
Elke euro moet een doel, een verantwoordelijke en een controleerbaar resultaat hebben. Een uitgave die nergens toe dient, stopt. Geen gezin, geen ambachtsman, geen bedrijf zou overleven door te leven zoals de staat. Het Franse Rekenhof waarschuwt zelf: “Alle signalen staan op rood.”
Koning noch keizerin
De Demosciocratie stelt een ander beheer voor: begrotingen zo dicht mogelijk bij de inwoners, in elk gebied, geen nieuwe leningen, en elke bespaarde euro gaat naar de afbetaling van de schuld. Het volk beslist bij referendum. Geen partij, geen prins, geen koning, geen keizerin.
Vrijheid — Gelijkheid — Waarheid.
Bedankt voor je reacties
👉 demosciocracy.com
✉️ jacques.rouchaud@me.com
Feitelijke bronnen
- Élysée – Loopbaan van Emmanuel Macron.
- ECB – Officiële biografie van Christine Lagarde.
- Europese Raad – Benoeming van Christine Lagarde.
- INSEE – Franse overheidsrekeningen 2025; staatsschuld eind juni 2026; schuld van 2007 tot 2017.
- Rekenhof – Toestand van de overheidsfinanciën, 2026.
- Algemene Inspectie van Financiën – Kosten van de schuld.
- France 24 en franceinfo – Vertrek van Christine Lagarde bij de ECB.
Mercidevoscommentaires