Vertaling van het Franse artikel van Jacques Rouchaud
Vandaag komt in de bioscoop L’Affaire Marie-Claire uit, van Lauriane Escaffre en Yvo Muller, met Charlotte Gainsbourg in de rol van de advocate Gisèle Halimi. Ga ernaar kijken, en neem uw kinderen mee. Want dit verhaal is geen oud verhaal. Het is het onze.
Ze was 16
Begin jaren 70 is Marie-Claire Chevalier scholiere. Ze is 16. Een jongen van haar school verkracht haar. Ze raakt zwanger. Ze wil de vrucht van die verkrachting niet houden. Haar moeder, Michèle, helpt haar een oplossing te vinden, en die oplossing is clandestien, want de wet van 1920 verbiedt abortus. De ingreep loopt slecht af: bloeding, ziekenhuis.
En nu het meest stuitende. De verkrachter, gearresteerd voor een heel andere zaak, een autodiefstal, geeft haar aan om er zelf vanaf te komen. Hij komt ermee weg. Zij wordt vervolgd. Ze was verkracht, en ze wordt voor een rechtbank gesleept. Haar moeder ook. Vijf vrouwen vervolgd in Bobigny, in 1972, voor een samenleving gemaakt door mannen en voor mannen.
De macho-fauna die wij waren
Laten we het eerlijk zeggen: dat waren wij. Een samenleving waarin de man besliste, waarin het verkrachte jonge meisje de schande droeg in plaats van haar aanrander, waarin een vrouw zowel de gevangenis als de dood riskeerde.
Want ze hielden niet op vanwege de wet. Er werd toen gesproken over honderdduizenden abortussen per jaar: Simone Veil zou het cijfer van 300.000 noemen. Voor wie geld had, was het de reis naar het buitenland. Voor de anderen was het de clandestiniteit: de breinaalden, de bloedingen, de infecties, de angst, de eenzaamheid. En elk jaar stierven er naar schatting meer dan 250 vrouwen aan.
Verkrachte jonge meisjes moesten alleen, in stilte, met gevaar voor eigen leven strijden om het kind van hun aanrander niet te dragen. Hoeveel? Niemand zal het ooit weten.
In Bobigny werd de Staat berecht
In 1971 hadden 343 vrouwen het aangedurfd om openlijk te schrijven dat ze een abortus hadden ondergaan. In november 1972, voor de rechtbank van Bobigny, verdedigt Gisèle Halimi niet alleen deze vrouwen: ze draait het proces om. In het beklaagdenbankje zitten vrouwen. Maar de echte beklaagde is de Staat: zijn wet van 1920, zijn justitie van mannen, zijn hypocrisie. Die dag werd de Staat berecht.
Marie-Claire, minderjarig en apart voor de rechter gebracht, werd vrijgesproken en vrijgelaten. Haar moeder werd veroordeeld tot een voorwaardelijke boete van 500 frank. De wet van 1920 had zojuist een klap gekregen waarvan ze niet meer zou herstellen.
Twee jaar later krijgt Simone Veil in de Nationale Vergadering te maken met beledigingen van een ongekende gewelddadigheid. Haar wet wordt aangenomen in de nacht van 29 november 1974 en afgekondigd op 17 januari 1975.
Maar kijk goed naar dit cijfer. In die Vergadering die over het lichaam van de vrouwen besliste, zaten 9 vrouwen tegenover 481 mannen.
Dat is de kern van de zaak. Er was een meisje van 16 voor nodig dat voor de rechter werd gesleept, en vrouwen die bij honderden stierven, opdat mannen eindelijk wilden horen wat de helft van de bevolking al wist.
Met de demosciocratie zullen vrouwen geen toestemming meer vragen
De demosciocratie verandert de regel bij de wortel. Artikel 2.4 van haar Grondwet zegt het zonder omwegen: vrouwen en mannen hebben gelijke toegang tot verantwoordelijkheden, en de benoemingen moeten de pariteit respecteren, op transparante en controleerbare wijze.
- In elke Raad van het Territorium, zo dicht mogelijk bij u: evenveel vrouwen als mannen. Gezondheid, onderwijs, veiligheid, preventie en de buurtjustitie worden paritair besproken en gecontroleerd.
- In de twee Kamers in Parijs, de Kamer van het Volk en de Kamer van de Corporaties: evenveel vrouwen als mannen. Nooit meer 9 vrouwen tegenover 481 mannen.
- Geen partijen, geen carrière, geen notabelen: de loting brengt de scholiere, de verpleegster, de landbouwster, de gepensioneerde vrouw aan tafel, zij die weten wat vrouwen meemaken omdat ze het zelf meemaken.
- Overal dezelfde rechten: de Grondwet garandeert dat de fundamentele rechten en vrijheden in het hele land identiek zijn. Geen enkel territorium kan ze beperken.
De vrouwen zullen niet langer een vergadering van mannen hoeven te smeken. Ze zullen de helft zijn van hen die beslissen. Ze zullen al hun rechten kunnen verdedigen, welke ook: hun lichaam, hun veiligheid, hun salaris, hun loopbaan, hun pensioen, gerechtigheid tegenover verkrachting. Ze zullen in billijkheid zijn, in volmaakt evenwicht met de mannen, niet door iemands gunst, maar omdat dat de regel is.
En dit geldt voor alle landen. Overal waar vrouwen nog worden berecht, opgesloten of in gevaar gebracht omdat mannen in hun plaats beslissen, is de pariteit in de territoria en in de kamers het antwoord.
Marie-Claire kijkt naar ons
Marie-Claire Chevalier overleed in januari 2022. Ze had om niets gevraagd. Ze wilde gewoon leven. We zijn haar meer verschuldigd dan een film: we zijn haar een systeem verschuldigd waarin geen enkel jong meisje ooit nog hoeft te betalen voor de misdaad van een man.
Vrijheid — Gelijkheid — Waarheid.
Contact: jacques.rouchaud@me.com
Dank u voor uw reacties
Mercidevoscommentaires