Vertaling van het Franse artikel van Jacques Rouchaud
Men betonneert, men graaft, men stapelt op. Rond Parijs vermenigvuldigen de bouwplaatsen zich: zo’n 200 kilometer nieuwe metrolijnen, tientallen stations, torens, hele wijken die uit de grond verrijzen. Men stelt ons dat voor als de toekomst. Het is een dwaasheid.
Een rekening die explodeert
In 2013 stelde de regering de kosten van de metro van Groot-Parijs vast op 22,6 miljard euro. Al in 2017 stelde het Rekenhof (Cour des comptes) 38,5 miljard vast, dat is 51 % meer. En sindsdien is de rekening blijven stijgen. De schuld zal decennialang doorlopen: het zijn onze kinderen en kleinkinderen die haar zullen betalen.
De macht en het egoïsme
Waarom zoveel waanzin? Omdat elke gekozene zijn station wil, zijn toren, zijn groot project, zijn naam op een gedenkplaat. Hoe meer de metropool groeit, hoe groter de macht van wie haar bestuurt. Het is niet het belang van de inwoners dat deze keuzes stuurt, het is het egoïsme van de rijksbouwers.
Men bouwt voor een menigte die niet zal komen
Intussen beginnen de bevolkingen te krimpen. In 2025 telde Frankrijk meer sterfgevallen dan geboorten, voor het eerst sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog. De vruchtbaarheid is gedaald tot 1,56 kinderen per vrouw. In 63 landen, waaronder China, Duitsland, Japan en Rusland, heeft de bevolking haar hoogtepunt al bereikt. En volgens de VN zal de wereldbevolking zelf na de jaren 2080 beginnen te dalen.
Men vergroot eindeloos één enkele metropool voor een bevolking die morgen kleiner zal zijn.
Beton tegen het leven
Elke betonneerde hectare is verloren grond: geen bomen meer, geen akkers meer, geen water meer dat in de bodem sijpelt. Beton, staal en asfalt slaan warmte op, en de stad wordt in de zomer een oven. Men vernietigt de natuur om hitte te maken.
En terwijl men aan de ene kant opeenhoopt, laat men aan de andere kant in de steek: de dorpen lopen leeg, de scholen sluiten, de winkels verdwijnen, de openbare diensten vertrekken.
De demosciocratie: de leefgebieden in evenwicht brengen
De demosciocratie doet het omgekeerde, in Frankrijk zoals in elk land. Ze spreidt het leven over het hele land, in plaats van het op te hopen in één enkele metropool.
Het territorium is de basis. Het land is georganiseerd in territoria, 352 voor Frankrijk, elk met zijn Raad van het Territorium. De verantwoordelijkheid wordt zo dicht mogelijk bij de burgers uitgeoefend: men hoeft niet meer in de metropool te gaan wonen om een ziekenhuis, een school of een baan te vinden.
Middelen voor alle territoria. Elk territorium ontvangt een dotatie die volgens dezelfde regel voor iedereen wordt berekend, rekening houdend met zijn bevolking en zijn oppervlakte. Zo hebben de landelijke territoria de middelen om hun wegen, hun netwerken en hun diensten te onderhouden.
Wedijver voor de levenskwaliteit. De territoria worden vergeleken volgens dezelfde indicatoren, waaronder de levenskwaliteit, de tevredenheid van de bevolking en de kwaliteit van het milieu. De vijf besten worden beloond. Zonder reden betonneren levert niets meer op.
De planeet en de toekomstige generaties. De beslissingen moeten rekening houden met de toekomstige generaties en de grenzen respecteren van de hulpbronnen die de planeet duurzaam kan leveren.
De vrijheid van ieder. Het gaat er niet om mensen met dwang te verplaatsen: elke burger blijft vrij om te wonen waar hij wil. Het gaat erom elk territorium levendig genoeg te maken zodat men er wil blijven of naartoe wil komen.
Conclusie
In plaats van eindeloos één metropool te vergroten voor de glorie van enkelen, brengt de demosciocratie de leefgebieden in het hele land in evenwicht. Minder beton, meer bomen, levende territoria en een bevolking die gespreid is daar waar het leven goed is.
Vrijheid — Gelijkheid — Waarheid
Bedankt voor uw reacties
Mercidevoscommentaires