Vertaling van het Franse artikel van Jacques Rouchaud
Wat wij in Frankrijk meemaken, is geen uitzondering. Aan de andere kant van de Alpen groeit dezelfde woede. En wat er in Frankrijk en Italië gebeurt, gebeurt of zal gebeuren in elk land ter wereld.
In Italië dezelfde woede
In Milaan zoals elders belooft de Italiaanse herfst onrustig te worden: protestbewegingen nemen toe tegen de kosten van levensonderhoud, brandstof en huisvesting, maar ook voor het onderwijs, en sommige betogers zeggen het “zoals in Frankrijk” te willen doen. In Rome, Milaan en Bologna hebben studenten hun tenten midden in het stadscentrum opgezet om de kosten van levensonderhoud en studie aan te klagen. Op 16 oktober vonden in Turijn marsen tegen de regering plaats tijdens een dag die “No Meloni Day” werd gedoopt. De dag na een studentenbetoging tegen de dure levensduurte kwamen jongeren in Milaan, op het San Babila-plein, in botsing met de politie. Er waren ingegooide etalageruiten en arrestaties. De Italiaanse wegvervoerders dreigen zelfs met een nationale blokkade wegens de pijlsnel stijgende energieprijzen.
In Frankrijk dezelfde lijst
Bij ons ontstond de beweging op de sociale netwerken tegen de stijgende brandstofprijzen, breidde zich uit naar de dure levensduurte en kristalliseerde zich daarna met de betogingen van scholieren. Voor 17 oktober werden overal in Frankrijk meer dan duizend acties aangekondigd, van brandweerman tot scholier. Gele hesjes, studenten, boeren, gepensioneerden, zorgverleners: de eisen zijn talrijk, maar ze zeggen allemaal hetzelfde. Wie beslist, leeft niet wat wij leven.
In elk land dezelfde woede
Deze twee landen zijn slechts een voorbeeld. In elk land keren dezelfde eisen terug: de dure levensduurte, huisvesting, lonen, pensioenen, studies, belastingen, openbare diensten die steeds verder weg liggen. Overal dezelfde oorzaak: wie beslist, leeft niet wat de volkeren leven. Overal hetzelfde mechanisme: tussen twee verkiezingen heeft de burger geen enkel middel om te handelen. Hem rest alleen de straat, en de straat eindigt te vaak in vernielingen en traangas.
De politici, die prinsen van de republieken, wachten tot de woede uitbarst. Dan beloven ze, krabbelen ze terug of sturen ze de politie. En dan begint alles opnieuw.
De demosciocratie: anticiperen in plaats van ondergaan
De demosciocratie is gemaakt voor alle landen ter wereld. Elk land organiseert zich vanuit zijn basis: de burger, de menselijke activiteiten, het district en het territorium. In Frankrijk geeft dat 7.040 districten en 352 territoria van 20 districten. Elk land bepaalt zijn eigen cijfers volgens zijn bevolking en oppervlakte, maar de regel is overal dezelfde. Zo voert zij oplossingen in, zonder botsingen, en vooral zo voorkomt zij crises door erop te anticiperen.
1. De woede wordt gehoord voordat ze ontploft. In elk district worden een vertegenwoordiger van het volk en een vertegenwoordiger van de corporaties en activiteiten voor één jaar door loting aangewezen, met respect voor de pariteit tussen vrouwen en mannen. Niemand kan binnen twintig jaar opnieuw voor dezelfde functie worden aangewezen. De Raad van het Territorium, 40 leden, 20 uit het volk en 20 uit de corporaties, komt elke week bijeen en verzamelt de behoeften, voorstellen en moeilijkheden van de 20 districten. Een probleem met huren, brandstof of school is binnen de week bekend, niet op de dag van de rellen.
2. Beslissingen worden zo dicht mogelijk bij de mensen genomen. Elk territorium ontvangt een dotatie die volgens dezelfde regel voor iedereen wordt berekend, gebaseerd op zijn bevolking en oppervlakte, openbaar, eenvoudig en door iedereen controleerbaar. Het blijft baas over het gebruik ervan. Het organiseert zelf de veiligheid, de gezondheid, het onderwijs, de economie, de mobiliteit en de preventie. Het wacht niet op de hoofdstad om te handelen.
3. Wie beslist, leeft wat de mensen leven. Elke Raad van het Territorium wijst uit zijn leden een vertegenwoordiger aan in de Kamer van het Volk en een vertegenwoordiger in de Kamer van de Corporaties en Diensten. Deze twee Kamers worden elk jaar door de basis vernieuwd: ze vormen nooit een permanente politieke klasse. De chauffeur, de boerin, de verpleger of de studente die er zitting hebben, kennen de prijzen, de huren en de eindjes van de maand.
4. Resultaten worden gemeten, niet beloofd. De territoria worden vergeleken op levenskwaliteit, tevredenheid van de bevolking, kwaliteit van de diensten, efficiëntie van het beheer, werkelijk gerealiseerde besparingen, economische en menselijke ontwikkeling, staat van de infrastructuur en milieu. De vijf besten krijgen het jaar daarop een premie, zonder iets af te nemen van de anderen. Een ontsporing is zichtbaar in de cijfers voordat ze de straat op gaat.
5. Niemand is onaantastbaar. De nationale leiding, een team van 24 personen, legt haar programma voor aan het volk. De stemming gebeurt in één ronde, de vier teams die bovenaan eindigen worden weerhouden, daarna kiezen de twee Kamers er één uit met minstens 75 % van de stemmen. Het kan vijf tot tien jaar werken, maar blijft onder de permanente controle van de twee Kamers, die het kunnen ontslaan. De Directeur-Generaal van elk territorium wordt aangeworven op basis van zijn bekwaamheden en kan op elk moment worden vervangen. Een functie bestaat slechts zolang ze naar behoren wordt uitgeoefend.
6. De informatie stroomt in beide richtingen. Wanneer een nationale beslissing op het terrein een probleem veroorzaakt, komt de informatie onmiddellijk vanuit de territoria naar boven. De Uitvoerende Macht legt de moeilijkheid voor aan de twee Kamers en stelt een oplossing voor; de Kamers beslissen. Men corrigeert voordat het breekt.
7. Minder verspilling, minder heffingen. De administratie is bewust licht: elke nutteloze of dubbele instantie kan worden afgeschaft. De heffingen zijn beperkt tot wat nodig is voor de samen besliste opdrachten. Digitale technologie en artificiële intelligentie controleren voortdurend de geldstromen en verminderen de formaliteiten voor burgers en bedrijven. Dat is ook een rechtstreeks antwoord op de dure levensduurte.
Doeltreffender dan alle prinsen van de republieken
Een politicus regeert met het oog op de volgende verkiezingen. De demosciocratie regeert met wie de problemen beleeft, elke week, in elk district. Zij kan oplossingen invoeren zonder botsingen en vooral crises voorkomen door erop te anticiperen. Zij zal doeltreffender zijn dan alle politici samen, die prinsen van de republieken.
De demosciocratie vraagt niemand een etalageruit in te gooien om gehoord te worden. Zij geeft iedereen, in Frankrijk, in Italië en in elk land ter wereld, een echte plaats in de besluitvorming.
Vrijheid — Gelijkheid — Waarheid.
Bedankt voor uw reacties
Mercidevoscommentaires